تبلیغات
تلألو - درباره روند صعودی تولید سریال‌های درام و كاهش روزافزون مجموعه‌های كمدی (بخش پایانی)
تلألو
تلویزیون،سینما و كمی عشق

        

     حرف آخر...

 

 

ارسطو نمایش را به سه قسم حماسه،

 

تراژدی و کمدی تقسیم کرده بود. البته از

 

دیرباز، حماسه و تراژدی را بیشتر از کمدی

 

تحویل می‌گرفتند و طبقه روشنفکران به دو

 

قسم اول، بهای ارزنده‌ای می‌دادند. کمدی هم

 

لابد می‌ماند برای قشر متوسط و پایین‌تر. حال

 

آنکه خنداندن همیشه مشکل‌تر از گریاندن

 

بوده است. در این باره حتی جایی به نقل از

 

علیرضا خمسه خواندم که گفته بود در زمینه

 

جایگاه تاریخی خنده، ولادیمیر پراپ، مردم

 

شناس برجسته روس،  در کتابش از خنده به

 

عنوان یک ویژگی آیینی و حتی با جایگاهی

 

دینی یاد کرده یا از دیدگاه فلسفی به نظریات

 

جالبی از هانری برگسون در رساله مشهور

 

«خنده» اشاره کرده بود. غرض اینکه خنده و

 

فکاهه نه تنها شأن نازلی ندارد که چه بسا

 

ظرافت آن در هر برنامه‌سازی یافت نمی‌شود.

 

به ویژه که رسالت رسانه ملی و در وهله اول

 

آن سرگرم سازی، ایجاب می‌کند تا به مردم در

 

جهت تخلیه فشار روانی از طریق ساخت

 

برنامه‌های طنز تا حدودی کمک کند. ما اگر از

 

سوی معاون سیما به دفعات می‌شنویم که

 

کارشناسان و محققان صدا و سیما برای تولید

 

برنامه، به طور مرتب «نیازسنجی» می‌کنند،

 

باید نتایج آن را هم به وضوح ببینیم.

 

با یک حساب سرانگشتی، از 13 فروردین

 

امسال که فتیله سریال‌های طنز پایین کشیده

 

شد تا 21 مرداد که قرار است تنها یکی از سه

 

 

مجموعه ویژه ماه رمضان در قالب طنز پخش

 

شود(«از پذیرفتن خانواده معذوریم» به

 

کارگردانی فرزاد مؤتمن)، بیش از 120 روز

 

خواهد شد.

 

در این مدت تلویزیون رنگ خنده را به خود

 

ندیده است. مگر اینکه مثلاً معجونی چون

 

«پرانتز باز» کیومرث پوراحمد را در شبکه

 

تهران ،«طنز»بدانیم که بعید می‌دانم خود

 

نویسنده و کارگردانش هم قائل به این

 

 

باشد!

 

درس این 120 روز، باید عبرت وبستری شود

 

برای برنامه‌ریزی و برنامه‌سازی‌های بعدی صدا

 

و سیما در مقاطع پیش رو.

 

                                به جای پانوشت!

 

 

مطلب حاضر تمام شد، اما حیفم آمد آنرا بدون

 

اشاره‌ای هر چند گذرا به برخی از بهترین

 

مجموعه‌های تلویزیونی طنز ایرانی- که در

 

خلال متن فرصت پرداختن به آنها پیش نیامد -

 

به پایان ببرم: سریال‌های «دایی جان

 

ناپلئون» (ناصر تقوایی) «آینه» (غلامحسین

 

لطفی)، «خانه قمرخانم» (محمدعلی

 

کشاورز، فخری خوروش، سهراب اخوان،

 

محسن هرندی و ...)، «مثل‌آباد» (شادروان

 

رضا ژیان)، «سرکار استوار» (پرویز

 

کاردان)، «تلخ و شیرین» (منصور پورمند)،

 

«همسران» و «خانه سبز» (بیژن بیرنگ و

 

زنده یاد مسعود رسام)، سری مجموعه

 

«کاکتوس‌ها» (محمدرضا هنرمند)، «بدون

 

شرح» و «کمربندها را ببندیم» (مهدی

 

مظلومی)، «جایزه بزرگ» و «مرد هزار

 

چهره» (مهران مدیری)، «اشک‌ها و

 

لبخندها» (حسن فتحی) و ....

 

 




نوشته شده در تاریخ جمعه 8 مرداد 1389 توسط هادی داداشی